สงกรานต์ที่ 13
เกิดเรื่อง เสื่อม ๆ เอือม ๆ และ แฉะ ๆ จะเป็นยังไงจะว่าไปเลยนะครับ
ผม(วานิช)และเพื่อน(วรานันทน์) วางแผนกัน คือ การขายแป้งดินสอพองกัน
เวลา 9.30 วานิชถึงบ้านวรานันทน์
เวลา 9.45 นั่งแพ็คดินสอพองใส่ถุงแยกขาย
เวลา 10.30 นั่งแพ็คดินสอพองใส่ถุงแยกขาย
เวลา 11.20 วานิชเข้าห้องน้ำ ทำธุระส่วนตัว วรานันทน์ นั่งมัดปากถุง
เวลา 12.10 วานิชและวรานันทน์ช่วยกันแพ็คจนเสร็จ เป็นจำนวน 172 ห่อ ด้วยกัน
และแล้ว บทสนทนาแรกก็เริ่มขึ้น
วานิช : เ้ห้ย มึง ว่า เราเอาไปกี่ห่อกันดีวะ
วรานันทน์ : โห้ย ระ ดับ เรา เอา ไป หมด นั่น แหละ ขายดิบ ขายดี
วานิช : แต่มันหนักนะโว่ย ย ย!
วรานันทน์ : ทนๆหน่อยเถอะ เดี๋ยวก็จะเป็นมหาเศรษฐีพันล้าน กินไปร้อยชาติก็ไม่หมด
วานิช : ใช่ รวยแน่ 172 ห่อ * 5 = 860 บาท คุณพระ เออว่ะ เรารวยกันแน่ๆเลยว่ะ จะเอาไปใช้ไรดีวะ เยอะจนไม่รุ้จะเอาไปทำไร ไอ้ควายยย! พ่องสิ 860 บาท นั่งรถ ค่าแรง ก็จะหมดแล้ว เออแล้วเราจะเอาไรไปตั้งวะ มีโต๊ะป่ะ
วรานันทน์ : มี แต่แม่งหนักว่ะ เรามาครีเอตกันหน่อย . . เออนี่แหละ ลังพลาสติคฮาร์ทบีทใช้ได้เว่ย!
วานิช : โอ้วว ไอ้หน้าหนังกลอง มึงคิดได้อย่างไร ครีเอตสุดสุด!
วรานันทน์ : เอองั้นพร้อม ม เล็ตซึโกกกก บาย แท้กซี่ . .
ระยะทางจาก พระประแดง ถึงสีลม ราคาอยู่ที่ 109 บาท นั่นไง หายไปแล้ว ถ้าขายหมด แบ่งกันสองคน ได้สามร้อยบาท! รวยตายห่าแล้วห่ารากเอ๊ยยย
ณ สีลม เวลา่ 14.05 น.
ก็ได้ไปที่ที่เตรียมขายของไว้ หึ
ที่วาดภาพไว้ระหว่างเิดินแบกของไป มันต้องกว้าง เด่นชัด และทำเลดีที่้สุด ราวกับมีน้ำพุและภูเขาตามหลักฮวงจุ้ยเลยทีเดียว
และแล้วก็เจอครับ ! เกาะ กลาง ถนน !!!!! แล้วคิดภาพครับ ฝั่งที่ตั้งไม่มีคนเดิน มีแต่สิ่งมีชีวิตเครื่องยนต์ที่มีท่อไอเสียพ่นควันได้ กับสิ่งมีชิวิตเครื่องยนต์ขนาดเล็กที่มีท่อสีสันมากมาย กับ เบาะเรียบๆ พร้อมกับเอากระจกออก มาโชว์ลีลากันอย่างมากมาย บางท่านก็ยกล้อ ในใจผมก็คิด ถ้ามึงยกล้อแล้วล้อหลังมึงไปสะดุดกะอีก้อนดินสอพองกู ล่วงมา กูจะไม่ขอโทษมึงนะ ไอ้ซัฟฝาย มึงลีลากวางเจาเหรอไง ขับปกติ ปลอดภัยดีกว่านะ ;]
เมื่อกี้บอกว่า เริ่มวางของ เวลา 14.05 น. ใช่ไหมครับ
แล้วที่คาดหวังว่าการขายของของเรานั้น จะหมดไปอย่างรวดเรว และ เราจะรวยด้วยกัน
ตามคาดครับ . .
ห่อแรก ราคา 5 บาท ได้ถูก ปล่อยขายเข้าสู่ตลาดในเวลา 17.30!
5 บาท . . กับ เวลา 3 ชม เกือบครึ่ง แหม่ะ ช่างโชคดีเหมือนกับการเดินไปเรื่อยๆ เจอเงินห้าบาท งั้นน่ะครับ
ห่อแรกปล่อยออก ดีใจมากครับ น้ำตาแทบจะไหลเล็ด เหมือนกับขายไร่ให้นายฝรั่งในราคาสูง
แต่ก็นะครับ มันก็สอนให้เราได้รู้ว่าเงินมันไม่ได้หาง่ายจริงๆ
หึหึ และแน่นอน เมื่อถุงแรกไป เราก็ต้องคาดหวังเพิ่มครับ
วานิช : เอาวะ อีกไม่กี่นาที ก็หกโมงแล้ว เราจะขายดิบขายดี เป็นเทแป้งลงน้ำ!!!
วรานันทน์ : หึ หึ กูขอไม่พูดอะไร เพราะว่า เราจะรวย!!
แต่แล้วก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเหลือบไปเ้ห็นร้านตรงข้ามขายดินสอพองในราคาห่อละ 10 บาท
แต่ห่อแม่งใหญ่เท่าขนมห่ออ่ะครับ คือ แม่งเยอะมากอ่ะะ
เห็นแล้วก็อยากจะบึ้มร้านทิ้ง ถ้ามึงคิดจะขายแบบนี้ มึงเอามีดมาแทงที่เลบขบข้างซ้ายกูเลยได้ไหม๊
แต่แน่นอน เราไม่หมดหวังครับเรายังเดินหน้าขายกันต่อไป
ตามคาดครับ . .
ห่อที่สองถูกปล่อยไปในเวลา 18.20 น.
โอ้ว แม่ เจ้าาา กูรวยล้นฟ้า - -''
ระหว่างเวลา 18.20-21.00 น. เราก็เริ่มขายได้ เปนระยะ ๆ ระยะละ สอง - ห้าห่อ
แล้ว เวลา 21.15 น.
แก๊ง แว๊นซ์ เมา ก็ได้เข้ามาร่วมบทสนทนากับผม
แต่ขอให้นึกภาพนะครับ คือ แว๊นก็คุยลำบากละล่ะครับ แต่พอดีผมเป็นคนพูดจา ค่อนข้างจะยียวนซึ่งจะพอคุยกันได้ แต่ มัน เมา ครับ!!
วานิช: . . .
วรานันทน์ : . . ..
แก๊ง แว๊นซ์ เมา : ยืมมองหน้า
(มึงจะพิจารณาขนบนหน้ากูเหรอว่ามันมีกี่เส้น)
แก๊ง แว๊นซ์ เมา : เห้ยน้อง เรียนไหนเีนี่ย , บ้านอยุ่ไหน
(คือมึงจะถามกูทำไม มึงจะเอาขี้ำไปปาหน้าบ้านกูเหรอ อีห่าราก ก็โกหกตดเหม็นว่ากันไป)
แล้วก็เหลือบไปมองเห็นมันขโมยน้ำ น่านไง ไอ้เห็บหมา กูก็ว่าไมมึงเล่นน้ำถี่จัง แม่งเอ๊ยขโมยมา
แล้วมาป้วนเปี้ยนแถวๆกูอี๊ก จากที่จะขายได้เทแป้งลงน้ำ(เทแป้งลงน้ำจริงๆครับ เทเล่นเองจนหมด 55)
ก็เป็นขายไม่ได้ เพราะคิดว่าคงไม่ค่อยมีคนอยากจะเข้ามาตรงนี้
และแล้ว พวกผมก็ต้องกลับบ้าน เพราะเนื่องจากยืนต่อไป ก็เหมือนกับท่้อนซุงกับหมาเมา คนคงจะไม่สนใจท่อนซุง
หึ หึ แต่ว่าเรื่องแฉเพื่อนก็ยังไม่หมดครับ
ณ รถไฟฟ้าสถานี ศาลาแดง
วรานันทน์ : อึ๊ดดดดดด!
วานิช : ทำไรวะ
วรานันทน์ : ไหลแล้ววว
วานิช : อะไรไหลวะะ 0_0'' ! น้ำไหล ฟองฟูฟอดดดดด ณ พื้น สถานีรถไฟฟ้า
จะมีมนุษย์สักกี่คนล่ะครับ ที่กล้าฉี่บนสถานีรถไฟฟ้าเนี่ย ! ตั้งแต่เกิดมา ก็มีครั้งนี้ล่ะครับครั้งแรกเลย
แหม ฟอง นี่ อุ่น เชียว บ่มมานานสินะ . .
ข้ามช็อตมาที่บ้านนะครับ
เพื่อการนับเงินอันรุ่งเรืองของเรา
หึ หึ สุดยอดครับ แบ่งเงินกัน คำนวณกัน
สรุปครับ ส่วนกำไรของการขายของก็มาเป็นค่ารถ ค่ากิน จนหมด
แล้วนี่พวกกูนั่งตัวไหม้กันทำไมเนี่ยย! โฮกกก
