ลมบน

วันหนึ่ง ที่ฟ้าครึ้ม ก่อนฝนจะตก

ฉันก้าวผ่านถนนเส้นเดิมที่ฉันก้าวผ่านอยู่ทุกวัน

ฉันก้าวเดินออกไปด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อยเรื่อย

ฝนเริ่มตกมาเป็นสะเก็ดน้ำเล็ก ๆ ทีละหยด จากนั้นก็กระหน่ำลงมาทีละหลายล้านหยด

ฉันต้องเดินหาที่หลบฝน . .

ฉันเดินเข้าไปหลบในมุมที่มีร่มโฆษณาเครื่องดื่มยี่ห้อหนึ่งกางอยู่

ฉันเฝ้ารอให้ฝนซาเพื่อที่ฉันจะได้เดินทางต่อไป

นาทีแล้ว นาทีเล่า ฝนก็มีแต่กระหน่ำลงมาเรื่อยเรื่อย

ฉัน ก็ ได้ แต่ ยืน มอง . .

รอแล้วรอเล่า ชวนทำให้สมองคิดถึงใครสักคนหนึ่งที่เคยยืนอยู่ข้างฉันเมื่อยามฝนตก

เราเคยหลบฝนในร่มคันเดียวกัน

เราเคยตัวเปียกฝนด้วยกัน

เราเคยทะเลาะกันในวันที่ฝนตก

เราเคยกินข้าวกันในวันที่ฝนไม่เป็นใจ

ไม่รู้สิว่าทำไมสมองมันถึงสั่งการให้คิดถึงคนคนนั้น

ทั้งทั้งที่เรื่องมันนานจนสมองน่าจะลืมมันไปซะ

แต่คงเป็นเพราะหัวใจสั่งการให้สมองห้ามลืม

. . .

พอทีเถอะ จบเรื่องแบบนี้ไว้เสียก่อน

ฉันต้องหาอะไรทำใต้ร่มคันเล็กๆนี่ ที่น้ำยังคงกระเซ็นถูกกางเกงอยู่ตลอด

ฉันหยิบเครื่องเล่นเพลงชิ้นหนึ่งขึ้นมาฟัง

เสียงเพลงมันก้ช่วยทำให้ฉันยืนรอฝนซาได้โดยไม่รู้สึกเบื่อหน่ายสักเท่าไหร่

เวลานี้มาถึง ฝนเริ่มซา จำนวนฝนเริ่มน้อยและเบาบาง

ฉันเริ่มก้าวเดินต่ออีกครั้ง

ฉันก้าวเดินเพื่อที่จะไปที่จุดหมายแห่งหนึ่ง

จุดหมายแห่งนั้นเต็มไปด้วยมลพิษมากมายทั้งทางเสียง ทางกลิ่น ผู้คนมากมายแย่งกันขึ้นรถ แย่งกันปล่อยมลพิษใส่กันและกัน

และโลกซึ่งไม่สามารถจะสื่อสารกับมนุษย์ได้ ก็ได้แต่นิ่งเงียบและรับความร้อนที่ผู้คนส่งขึ้นไปให้เป็นของขวัญ

แต่ฉันไม่ได้สนใจตรงจุดนี้สักเท่าไร

โลกจะเป็นยังไงแล้วยังไงต่อ ถ้าถามฉันว่าฉันต้องการโลกไหม ฉันจะตอบว่า "ไม่"

เพราะโลกก็คงไม่ได้ต้องการ "เรา" เหมือนกัน

ถ้าทุกคนเลือกที่จะไม่ต้องการโลก ทุกทุกสิ่งมันคงเกิดระบบหมุนเวียนของมันที่เป็นระบบ

ขอขอบคุณมนุษย์ที่เกิดมาช่วยทำลายโลกด้วยกัน

เอาล่ะ ฉันคิดอะไรเพ้อเจ้อตลอด เวลาที่ฉันต้องไปไหนมาไหนคนเดียว

และนี่ฉันก็กำลังจะถึงจุดหมายที่ฉันต้องไป

มันเป็นที่ที่ทุกคนจะต้องเคยไปและเคยเหยียบที่นั่น

ผมถึงแล้ว . . .

..

"ป้ายรถเมล์"