ลมบน

หลังจากที่ผมได้ห่างหายจากบล็อคนี้ไปนานนมเย็นโอริโอ้

เนื่องจากผมไม่ค่อยไปไหนเจอเรื่องราวอะไรเลย

เลยไม่มีอะไรในหัว บวกกับการบ้านที่มหาลัย

แค่ไปเรียนวันวันนึงมันก็ฆ่าพลังชีวิตผมไปวันละเสี้ยวนึงแล้วว

แต่วันนี้ไม่ได้แล้วจริงอยากจะเขียน(ให้สำหรับคนที่อยากจะอ่าน)

วันนี้ได้มีการ Test วิชา English communication หรือสอบการสื่อสารของภาษาผู้ดีที่ทำให้เราต้องมานั่งเรียนอยู่ชั่วอายุเต่า แล้วหลายๆคนรวมทั้งผม ก็ยังความรู้ทางภาษาเท่าเต่าจริงๆ

วันนี้ได้สอบ Speaking 

แล้วไงล่ะครับ ? 

ผมรหัสแรก ? 

แล้วไงล่ะครับ ? 

อาจารย์ : อ่ะ ถ้าเรียงจากรหัสคนแรกก็นายวานิช

วานิช : งั้นอาจารย์ก็คงจะไม่เรียงรหัสที่ใช่ไหมครับ

อาจารย์ : เรียงสิ แล้วถ้าไม่เีรียงรหัสจะมีรหัสทำ??

วานิช : ... อืมนั่นสินะ กูคนแรก ? แล้วไง กูคนแรกกกกกกกกกกกกกกกกก ซึ่งภาษาผมก็รากขนเต่าอยู่แล้ว

อาจารย์ : ให้เวลาเตรียมตัว สามสิบนาที กับการคิดว่าจะพูดหัวเรื่องระหว่าง friends or activity 

 ผมก็รีบวิ่งกรูไปที่ห้องสมุดเลยย 

หึ คิดว่าผมจะหยิบหนังสือมาเปิดดิคหรืออะไรใช่ไหม

ป่าว ผมเปิดคอม www.google.com ไปที่ แปลภาษา

แล้วผมก็สาดความคิดทางด้านภาษาไทยที่มีมาตั้งแต่กำเนิด

ยัดยัดลงไป แล้วก็เขียนๆๆ จนเสร็จ เพื่อนโทรตาม สอบ!!!

วิ่งมาสิครับ แล้วไงครับ กูคนแรก แล้วไงครับ กูรีบ!!! 

มาถึง . .

อาจารย์ : อ่ะ ลากเก้าอี้มาใกล้ๆสิ

วานิช : ครืด ครืด

อาจารย์ : OK!@#!@#!$%#$%$#%^$& 

วานิช : Activity @$#@^^&%$&$^&#%@%$ 

(ที่ไม่พิมพ์เพราะผมจำไม่ไ้ด้นะครับ แต่อยากจะเล่าว่า ผมเตรียมสคริบมาประมาณว่า คือผมได้ไปเที่ยวที่สุราษ แล้วพ่อได้พาไปดูที่ คำว่าพื้นที่ มันผิดที่ผมเิองแหละครับที่ใช้คำผิด เป็น landing ซึ่งแปลว่า เครื่องบินลงจอด แล้วไงล่ะครับ ผมจะเล่าว่าผมจะขึ้นทางลาดไปดูพื้นที่ ซึ่งผมพูดภาษาอังกฤษเป็น ผมจะลงเครื่องบินแล้วเป็นทางลาด ซึ่งน่ากลัวมาก)

ทุกอย่างกลับตะละปัด กูนั่งเคาะกูเกิ้ลทำไม กูวิ่งทำไม? กูเตรียมทำไม?

แล้วสุดท้ายจะได้คะแนนเท่าไร  ผมไม่รู้ แต่รู้แค่ว่า ผมก็เก่งที่สามารถพูดเรื่องเดียวให้เป็นสองเรื่องในเวลาเดียวกันได้ ถ้ามีคะแนนครีเอทีฟคงเต็ม :)

เรื่องที่เกิดขึ้นที่จะเขียนให้อ่านต่อไปนี้

ขอคลานยันว่าเป็นเรื่องจริง ไม่ใช่อิงนิยาย . .  อยากบอกให้เธอเข้าใจ ชัดเจนน 

ถุ๊ย ย ล้อเล่นน่ะครับ

เรื่องมันก็มีอยู่ว่า

เมื่อวันเสาร์ผมได้รับงานให้ไปทำที่นครพนม 

แล้วได้พักที่โรงแีรมค่อนข้างหรูที่หนึ่ง

ห้องพักของผมคือ 219 . .  

ห้องนี้นี่แหละครับ ทำให้ต้องเล่า ถึงมัน . . 

ห้องนี้ ผมนอนกับเพื่อนอีกคนนะครับ รวมเป็นสองคน 1+1=2 โอเค เก๊ทนะ หึ หึ

วันนั้นผมเพลียมาก ก็เลยสลบไปตั้งแต่ห้าทุ่ม

แต่เมื่อเวลา ประมาณ ตีสามครึ่ง

ผมก็ได้ยินเสียง เอี๊ยด เอี๊ยด . . 

แหม่ะ แหม่ะ 

ผมก็เอะใจ สะดุ้งตื่น แต่ก็ไม่กล้าีที่จะมองไปตรงแหล่งของเสียง 

แต่สักหนึ่งนาที ผมข่มตาหลับไม่ได้จริงๆ เลยต้องหันควับไปดู 

ผมเห็นแสงจากประตูแง้มออกมา วู้บ ว้าบ วู้บ ว้าบ

ผมก็เลย เปิดไฟ !! 

เสียงนั้นก็หายไป

ผมจึง นอนต่ออีกครั้ง แต่พอปิดไฟเท่านั้น 

แหม่ะ แหม่ะ เอี๊ยด เอี๊ยด

. . .   ผมหันไปมองที่นอนเพื่อน คลุมโปง ครับ .  .

เอาล่ะ ผม จะ ทำ ยัง ไง ล่ะ ที นี้ ในเมื่อ ผม จะ ต้อง เผชิญ กับ สิ่ง ที่ ไม่ เคย เจอ มา ก่อนน

โอ้ว ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย มันต้องเป็นมันแน่!!!!!

ใช่ครับ

มันเป็น มัน จริง ๆ

อีก สองนาทีต่อมา เพื่อนผมเดินเข้ามาพร้อมกับเมาหัวทิ่ม พร้อมถือมันมาหนึ่งอันและถามว่า

"เห้ยย กินมันป่าวว๊าา" 

". . ."

''แล้วมะกี้มันเสียงเชี่ยว์อะไร๊''

"อ๋อ พอ ดี เมื่อกี้ กูอ้วกอยุ่หน้าห้อง อ้วกมันหกดังแหม่ะ แหม่ะ"

"แล้วเอี๊ํยดๆล่ะ "

"ก็พี่ต้องอ่ะดิ กูบอกว่ากูเดินไหวแม่งก็ลากกุมาหน้าห้อง ดังเอี๊ยด เอี๊ยด จากรองเท้ากุมั้ง"

อืมม 

เรื่อง มัน มี อยู่ ว่า . .

สวัสดีครับท่านผู้อ่่านทุกท่าน

กระผมเป็นคนกรุงเทพ เกิดที่คลองสาน บ้านอยู่คลองสี่

สำหรับวันนี้ก็ขอมาเขียนเรื่องแล้วร้องครางๆแถมริมตะลิ่ง

เขียนไปเขียนมาไปเจอลิงแก้มแดงอยู่ขอบริมตะคลอง

ดูไปดูมาหน้าเหมือนคิงคองกระบองไม้ไผ่

พอเริ่มขีดเขียนไปก็เริ่มรู้สึกไม่ใส่ใจกับชิ้นงานไปสะงั้น

แล้วทำยังไงทำยังไงทำยังไง เมื่อแรงบันดาลใจฉันไม่มี

เริ่มจับดินสอใหม่ที่ขอบห้วยริมตลิ่ง

เขียนเป็นรูปลิงจั๊กจั๊กคะนักคะน้าผัก

ฮ่วยคำดักบฺ่ฮู้เขียนบ่ออก

นิ้วกูลอกกกกกก คิด ไม่ออก เขียน ไร ดี วะ เนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ปล ขอโทษที่ทำให้คนอ่านเสียเวลา เนื่องจากผมไม่สามารถเขียนอะไรได้เลย

ผมขอโทดสถานการต่างๆที่ทำให้ในหัวผมนั้นยากต่อการจะคิดอะไร

ผมขอโทษที่ทำให้คนที่ไม่อยากอ่านผิดหวัง

ผมขอโทดคนที่ทำให้ผมหิวข้าว โดยการไม่เปิดร้านขายอาหาร 

ผมขอโทษจริงๆ จุ้บ จุ้บ น้ะ